Ik ben geboren in De Hoef, een gehucht in de provincie Utrecht, midden in het groene hart   van Nederland.

De speelruimte daar heb ik volledig benut. Weilanden, water, bos... alles was er.

Door de onuitputtelijk energie van mijn ouders leerde ik paardrijden, surfen, zeilen, schaatsen, wielrennen en zelfs judo en karate.

Op 2-jarige leeftijd stond ik voor het eerst op ski's, doordat mijn vader skileraar was en gek van de sport.

Pas op m'n 12e ben ik begonnen met boarden op een zelfgemaakt snowboard.

Het echte materiaal was veel te groot; fabrikanten hielden in de pioniersfase geen rekening met jonge boarders.

Mijn eerste wedstrijden waren op borstelbanen in Nederland, daarna volgde het NK in de sneeuw. Uiteindelijk deed ik op mijn 14e mee aan het jeugd-WK, waar ik 4e werd.

Dat smaakte naar meer, maar dan moest er ook serieuzer en meer getraind worden. Vanaf dat moment stapte ik volledig over van de skies naar het snowboard.

Mijn hele schoolperiode heb ik op de Vrije School gezeten, eerst in Amstelveen en daarna in Amsterdam. Met leraren had ik de afspraak dat ik 's winters weg kon voor wedstrijden. Uiteraard moest ik bij terugkomst bij zijn met de studiestof.

De combinatie school en sport was behoorlijk zwaar en vroeg veel zelfdiscipline. Vanaf mijn 18e deed ik het volledige wereldbeker-circuit, waardoor ik de hele winter niet op school kon zijn. Via onderwijs voor volwassenen heb ik mijn diploma gehaald.

De Olympische Spelen van Salt Lake 2002 kwamen er aan en daar stortte ik me volledig op. Snowboarden is niet of nauwelijks te combineren met een vaste baan, dus ben ik bijna full-time met mijn sport bezig.

Drie jaar geleden heb ik een start gemaakt met een opleiding Managementwetenschappen, maar dat staat nu op een heel laag pitje. Voorlopig zal dat zo blijven, aangezien de Olympische Spelen 2010 van Vancouver mijn volgende doel zijn.

Ooit dacht ik na Turijn te stoppen, maar gelukkig heb ik dat herzien. Mijn overwinningen in twee World Cup klassementen toonden aan dat het een goede keuze was. Ik zit nog vol zelfvertrouwen en heb er nog veel plezier in. Het goede gevoel tijdens de afgelopen zomertrainingen bevestigen dat alleen maar. Mede daardoor heb ik besloten ook na de Spelen door te gaan.

De gemiddelde leeftijd van een topsnowboarder ligt rond de 30 jaar, dus dat biedt perspectief! Mede door mijn sponsoren kan ik me op een verantwoorde en goede manier focussen op de sport, onderweg naar Vancouver 2010.

Groetjes, Nicolien.